Ik zit aan de tv gekluisterd met Daniël naast me. We lachen, hij stelt vragen als het wat ingewikkelder wordt en ik pink op meerdere momenten een traantje weg. We kijken naar Bennie en wat is dat een herkenbare serie. Veel te herkenbaar. Van de beelden van Bennie z’n geboorte tot de discussies of Bennie een telefoon mag. En dan zijn moeder, die het zo moeilijk vindt om te accepteren dat Bennie groot wordt en zijn eigen weg wil gaan. Ik heb het gevoel dat ik het beter doe. Dat ik Daniël beter los kan laten. Maar is dat eigenlijk wel zo?
Terwijl ik naar Bennie kijk die wegloopt in zijn brandweermannen-pak, denk ik terug aan het moment toen Daniël doodleuk zei: ‘Doei mam, ik fiets alleen naar school’ en gewoon van me wegfietste. Ik kon niets anders doen dan hem laten gaan, op zijn driewieler alleen naar school. Verward keek ik hem na. Want waarom was ik niet heel trots op hem? Waarom had ik niet eerder gestimuleerd om hem alleen te laten fietsen? Waarom was ik alleen maar bezorgd, zag ik alleen de risico’s?
Vertrouwen
Ondertussen zijn we een paar jaar verder en fietst Daniël op twee wielen door de stad. Hij doet zelf boodschappen, drinkt met zijn vriendin een biertje op een terras (en als ze zin hebben bestellen ze er nog bitterballen bij ook). Hij gaat zelfstandig naar zijn stages, werkt daar zonder directe begeleiding van ALEZ.
En natuurlijk ben ik trots, want we hadden nooit verwacht en bedacht dat hij zo zelfstandig zou worden. Maar het blijft lastig. Want we kunnen hem nooit helemaal loslaten. Niet zoals bij zijn broers. Waar ligt dan de grens? Hoeveel vertrouwen kunnen we Daniël geven? Hoeveel vertrouwen hebben we in zijn omgeving? Wat als het mis gaat, wat als hij zijn eigen tipi in de fik steekt? Wat zeker helpt, is ons vertrouwen in het team van ALEZ. Als zij zeggen dat hij z’n stage alleen kan, dan geloof ik dat ook.
Anders vasthouden
De grote broer nodigde Daniël uit om bij hem op zijn studentenkamer te komen logeren. ‘Gaan we samen de stad in en cocktails drinken’, beloofde de grote broer.
Omdat Daniël tijdens het thema Vervoer bij ALEZ echt veel heeft geleerd over het OV en reizen met de trein, besloten we dat hij zelf met de trein naar de studentenstad mocht. Dat wilde hij ook graag.
Ik heb zijn hele treinreis op mijn telefoon gekeken om Daan te tracken. Waar was hij? Stapte hij wel op het juiste station uit? Pas toen ik een appje kreeg met een foto van de twee broers op het station in Ede-Wageningen, kon ik opgelucht ademhalen.
Het is zo makkelijk gezegd: voor ouders van zorgintensieve kinderen is loslaten anders vasthouden. Maar hoe ziet dat er dan uit? Is het met je hart in je keel op je telefoon turen totdat dat verlossende bericht dat alles goed is, komt? Dat hou ik niet mijn hele leven vol. Zit mijn grens op een andere plek dan hoe Daniël zelf zijn zelfstandigheid ziet? En op een andere plek dan zijn vader, die Daniel makkelijker loslaat dan ik? Ben ik wel zoveel anders dan Bennie z’n moeder?
Levend verlies
Als ik mijn verwarring, mijn zorgen probeer uit te leggen aan vriendinnen die ik al mijn halve leven ken, kijken ze me glazig aan. ‘Maar hij kan toch wel alleen thuisblijven? Jullie kunnen toch wel een weekendje weg?’ Om vervolgens vrolijk te vertellen over hun eigen vrije leven nu de kinderen volwassen worden en uitvliegen.
Het zijn gesprekken die aan me knagen, ik kan de tranen met moeite terugdringen. Als loslaten anders vasthouden is, dan heeft het ook alles te maken met levend verlies. De blijvende rouw die er is omdat je kind zich anders ontwikkelt dan leeftijdsgenoten én anders dan je eigen verwachtingen.
Discussie-avond
Met een Daniël die zijn vleugels steeds verder wil uitslaan, zitten we middenin dat proces van loslaten en anders leren vasthouden. En natuurlijk staan we daarin niet alleen. En jij ook niet, gelukkig maar. Op 15 april organiseert ALEZ er een discussie-avond over; van 19.30 tot 21.30, bij Tessenderlandt, van Riebeecklaan 2 in Breda.
Met Karlijn Migo, van ‘Down my Tribe‘ als spreker. Karlijn is coach en therapeut voor ouders van bijzondere kinderen en moeder van een tienerdochter met Down. Naast haar inleiding is er vooral veel ruimte voor onze eigen verhalen, zorgen en tips.
Kortom een avond vol erkenning en herkenning. Kom dus ook, meld je wel even aan door een bericht te sturen naar info@alez-academie.nl. En ja, natuurlijk beginnen we de avond met de Bennie-trailer 😉
ALEZ zet in op zo zelfstandig mogelijk worden. Hoe we dat doen? Lees verder en vraag meteen het infopakket aan, met leuke groei-verrassing!